een dagje bazaar....

Ik wilde graag een krantje kopen of een boek, het maakte niet zoveel uit, maar ik wilde even wat info verwerken. Info, zoals ik in Nederland gewend en zoals tletekst, een krantje en continue nieuws had ik al gemist vanaf het moment dat we in het vliegruig stapten. We kregen daar geen krantje zoals we gewend waren. We kwamen terecht in een mannenbibliotheek. Hier werden tegelijkertijd thee gedronken en bordspelletjes gespeeld. Er werd niet vreemd opgegeken dat ik als enige vrouw binnenkwam. Er werd gewoon vriendelijk gegroet en waarschijnlijk zet het modernisme zich hier gewoon door. Aan alle muren hingen schilderijen van schrijvers en bijzondere personen. In een kleine zijruimte, een soort van klein kamertje, was de boekenverkoop. Vwb mijn krantje of extra boek, was het "helaas" want hier wordt alles in het Koerdisch geschreven en die taal ben ik nog niet voldoende machtig. Ook geen Engelse literatuur dus: gewoon verder fotograferen en in Nederland weer verder lezen.

We hadden een lekker kopje zoete thee gedronken en ik kreeg een rondleiding langs alle foto's en schilderijen. Ëén foto intrigeerde me en ik wilde deze vastleggen. Waarom? Een charismatische man waar ik meer van wilde weten. Hij zou een dichter zijn, maar er was geen literatuur voorhanden. Zijn naam: Bekas.

Vorgie week las ik een blog over een paar Nederlandse jongedames die verliefd waren geworden op de bazaar. Op de fonkelende led-lampjes, de geuren, de kleuren en de smaken.

Ik weet niet in welk gedeelte ze verliefd zijn geworden, maar dat moet vast de stoffenafdeling zijn geweest, want die is erg mooi.

Ik wilde alle afdelingen zien, inclusief de handarbeiders, naaiateliers, schoenpoetsers, schoenmakers, slachters, goudwinkels.. etc etc. Maar ik kan je vertellen dat het er niet altijd even lekker geurt, kleurt en smaakt, is normaal.

Buiten op de markt zie je veel taferelen die we in Nederland niet zien. Daar hebben we onze voorschriften en wetten voor. Hier ligt het anders. Buiten op straat zitten arbeiders te wachten met een eigen machine. Als hij geluk heeft wordt hij die dag opgehaald voor een klus, anders gaat de dag met wachten voorbij. Rijen met taxi's staan te wachten op een passagier. Ook dan betekent het, werken...of zonder werk savonds weer naar huis.

Kalkoenen liggen vastgebonden aan hun poten 'alsof ze dood zijn'  op de grond. Sommigen zijn met meerderen aan elkaar vastgebonden. Ze liggen daar, voor het geval je die kalkoen s'avonds wilt eten, en dan wordt deze, waar je bijstaat, op de tegelvloer voor je geslacht. Als je dan door zo'n hele straat vol met vastgebonden gevogelte loopt en je ziet ondertussen hanengevechten en zo'n 30 kanaries in 1 kooi, of zoals bijgevoegde foto, gekleurde kuikens, dan is het gevoel van

                                           ........verliefd worden, voor mij, wel heel even ver weg......

druk...

kippen..

Een van de vele smederijen. Het is vaak een klein ruimte waarin wordt gewerkt. De oven zorgt voor een flinke hitte. Hier wordt ontzettend hard gewerkt. De mannen slaan om de beurt met grote kracht op het gloeiende metaal. Ze zien er afgemat en moe uit. Als deze mannen s ávonds op de bank in slaap vallen, dan kan ik me dat echt voorstellen, het is enorm zwaar.

Het ruikt er sterk naar metaal. Ik heb de sluitertijd van het fototoestel op de sportstand gezet, maar de mannen slaan zo snel, dat zelfs dat plaatje niet 'bevroren' kan worden.

Het reslutaat vind in echter wel erg mooi.

De zeisen, als ze klaar zijn.

Mooi kleurenspel...

Ik dacht dat ik duizelig werd, maar het is echt duizelingwekkend als je deze theezetters goed bekijkt. Als je de mogelijkheid hebt om dit plaatje te vergroten, dan begrijp je waarom ik me zo draaierig voelde.

Dit millimeter dunne brood wordt in een paar tellen gebakken in een gloeiend heten oven. We eten dit dagelijks, bij het ontbijt, maar ook bij de rijst. Het is heel erg lekker en het verveelt nooit...

Hier zie je hoe het gemaakt wordt. Het deeg wordt als een pizza in de lucht geslingerd, op een rond kussentje gelegd en op de wand van de ovenwand gemikt. Na een paar seconden begint het brood bruin te worden en vormen er zich luchtbelletjes. Ze zijn dan klaar en worden er met een speciale tang uitgehaald.  Echt een kunstwerk wat deze mensen doen. Ook daar is bloedheet en de mannen zweten enorm. Ik kon niet dichterbij komen met de camera omdat voor mij de hitte te groot was.

De trotse eigenaar, en de 2 medewerkers, één voor het bereiden van de broden, de ander voor het uithalen van de broden en op de kar gooien.

Ik zal dit soort broden een keer meenemen naar mijn werk voor mijn collega's want ik heb in Duitsland ook een adresje waar deze dagelijks vers gebakken worden. Heerlijk.

Eet smakelijk..