binnenkort

het lied..

Het is 03.30 uur, midden in de nacht, alles is stil, geen auto raast meer door de straten van Suleymanya. Straks zal de oproep tot gebed weer te horen zijn en zullen de vele stemmen via alle minaretten weer te horen zijn. Iedere stem roept een andere gebed. Na een paar minuten zal het dan weer stil zijn totdat de eerste haan hier in de omgeving de dageraad aankondigt. Het is een ritueel van geluiden.

De laatste dag van onze werk-vakantie is in aantocht, maar we gaan nog even door tot het laatste uur van de klok ons maant te vertrekken. Tot die tijd genieten we van elk moment, van elk gebaar en van iedere uitnodiging uit het onbekende. Vele deuren zijn opengegaan, veel harten van dit prachtige volk hebben zich uitgesproken en hun wensen kenbaar gemaakt. Stemmen van jongeren hebben hun verborgen verlangens verteld. Jonge mensen kijken reikhalzend uit naar een nieuwe tijd waarin handen naar elkaar reiken en grenzen vervagen naar een grauw verleden. Wijze ouderen hebben zich uitgesproken dat de jeugd moet bloeien. " Het zijn de bloemen van de toekomst" .

Een melodie begint in deze donkere nacht zijn eerste fragiele tonen te luister te leggen aan iedereen die dit horen 'kan'. Het is het lied van wensen, dat in kleine huisjes gaat, dat door de straten gaat en zachtjes over bergen en zeeën waait. Het is het lied van verlangen, dat zachtjes fluistert en niet meer weg zal gaan.

Luister even mee..
In de bergen klinkt het getokkel van een gitaar. Een jong meisje oefent hard...op wat komen gaat.
Haar droom stijgt op....
Een jongen pakt zijn viool en speelt met passie klassiek...zijn droomt stijgt op.
Een groepje dansers, maakt nieuwe pasjes....hun droom stijgt op..
Wijze volwassenen, openen wijd de deuren voor hun jongeren ....hun droom stijgt op.

Het lied van verlangen zingt mooier en verder dan ooit.

In een laaggelegen land horen de mensen dit lied en zij neuriën zachtjes mee.
Dan begint het orkest met het stemmen van de instrumenten,
en dan:.... gaat het doek open....

de scrubs..

rose-wit

Ze zijn hier overlal te koop, de douche-scrubs.
Dit zijn washandjes die zorgen voor een goede bloedsomloop. De Koerden zijn er dol op. Het zijn doekjes, gebreid in een ovale vorm waarin een blokje zeep gestopt kan worden. Ze hebben aan beide kanten 2 lussen waarmee iemand ook heerlijk zijn rug en hele lijf kan scrubben. Ze worden op houten breipennen gebreid nadat het garen (2 woldraadjes en 2 gewone draadjes) door klosjes gesponnen zijn. Het duurt een ruime tijd voordat de scrub is gebreid. Veel vrouwen in Koerdistan breien deze doekjes zaodat ze een beetje inkomen hebben. De originele doekjes zijn behoorlijk hard maar er is ook gedacht aan de zachte huid. Deze scrubs zijn lekker zacht en kunnen gevuld worden met een Arabisch blokje zeep. Ik neem ze graag mee voor mijn lieve collega's en lieve bekenden. Ze zijn er in het wit-blauw,

De breipennen van een speciaal soort wilgenboom

links de klosjes om garen te spinnen, rech in beeld: de (harde) scrubs van wol.

wit-rose, wit-geel en wit-lichtgroen. Voor diegenen die mij doorgeven welke kleur ze willen hebben, zal ik er graag een meenemen, uiteraard met een overheerlijk Arabisch zeepje. Laat me maar even weten...

een van de theaters voor ons in 2012

Slaan op de trom, prachtig mooi

De rondleiding met Abbas, de baas van Kunst en Cultuur

De militairen zijn steeds vriendelijker

Ibrahim, de organisator van vandaag....op z'n mooist

 beveiliging

kleurrijk

Abbas en de TV en de grappige cameraman.

alle meisjes zijn op z'n mooist

mooi he?

publiek in afwachting

nog even alles controleren

de mengpanelen

culturele muziek

stundenten van het concervatorium dansen een act. Ik vond het ontzettend mooi....

Zonder woorden...

De avond in Suleymanya is gezellig, overal staan eet-tentjes, De koerden houden van lekker en veel eten. We lopen de straten door en nemen ook de donkere steegjes want het avondtheater is ergens in het donker. We lopen langs groepjes Koerdische mannen die met elkaar aan het praten zijn over de dingen van alledag. We lopen steeds verder en we komen uit bij een oud gebouw met roestige blauw- metalen deurtjes. Het is de bedoeling dat we daar aankloppen. Er wordt opengedaan door een vriendelijke jongeman, hij draagt westerse kleding en hij eehft een gebreid mutsje op. Hij heeft lang haar en oogt erg modern. We worden binnengelaten en we moeten ons bukken om door het deurtje naar binnen te kunnen gaan. We zien een houten overkapping waaronder allemaal mensen op de grond zitten. Ze wachten op de voorstelling. Tegenover hen is het podium, een oud verlaten huisje, het ziet eruit als een oude burcht, wat in de spotlights in gezet. De voorstelling begint en we kunnen ook gaan zitten. De Koerden zien dat ik een buitenlandse gast ben en ik krijg meteen een dekentje op de grond gelegd om op te gaan zitten. Het is een voostelling van twee jonge acteurs, een man en een vrouw. Ze spelen het dagelijkse leven waarin verveling is toegeslagen en hun nieuwsgieringheid naar de buitenwereld is toegenomen. Geen TV, geen computers, geen kennismakingen met andere culturen maakt hen eenzaam. Ze willen meer. De jeugd wil leven. Het stuk speelt zich af zoals de werkelijkheid schetst. Op zoek naar moderniteit en volop in het leven te mogen staan, is hun grootste passie geworden. De tijden van binnen zitten en thee drinken is niet meer alles wat het leven te bieden heeft. Ze geven alles in hun act weer, hoe ze dromen en hoe ze maar niet verder komen. Ze zijn modern en intelligent. Het is een verdrietig stuk, wat je behoorlijk tot nadenken zet. Ze komen met elkaar in discussie, en de vrouw laat daarbij bijna het leven door de frustraties van haar man. Hij verdrinkt haar bijna in de waterpoel voor het huis, erg wreed om te zien. Maar ze houden van elkaar en zoeken, en vinden elkaar weer terug in het verder dromen van wat hen voor de toekomst rest: Er staat hen niets anders te doen, dan plannen te maken over het anders inrichten van het huis, verder komen ze niet. Dan valt het doek. Veelzeggend...
Het was goed om te zien. De realiteit van de Koerdische jeugd, gefrustreerd in hun isolement, gepassioneerd voor de kunst waarin ze zich kunnen uiten. Als een vulkaan die wil uitbreken. Een stuk met hartstocht gespeeld. Door mij niet te verstaan, maar wel te begrijpen, omdat de kunst, de act, geen taal behoeft....het spreekt zonder woorden....

even en paar foto's

De Koerden kijken uit naar de Hollanders

Het is alweer 2 dagen geleden dat we met privechauffeur door de stad geleid werden en met meerdere directies hebben gesproken om een groot feest in Suleymanya op te starten. Het werd beklonken met warm brood met sesamzaad en zoete thee. Begin deze maand waren meerdere landen op bezoek geweest om cultuurdansen te laten zien. Amerika, Duitsland, Brazilie en nog veel meer landen. Nederland was helaas niet van de partij. We hebben onze ideen uitgelegd, wie onze groep is in Nederland is en wat de kwaliteiten zijn. Marjon, Walter, Marel, Willy, Ineke, Corinne, Rob en wij. Ze waren enthousiast en gaan met ons gezamelijk dit grote feest, mbt jongeren en kunst en cultuur, beginnen.

vlnr: Ibrahim (media) Julie-Amin, Newroz (directie activiteiten), Sabbah (Programma maker), Mhammed (dagblad)

Daarna hebben we met verschillende afdelingen gesproken .We zijn begonnen met de afdelingen: acteurs, daarna met kunst en ruimtelijke vormgeving, en daarna met de directie van de muziek, Dhr Nagat Amin. (zie foto)

 Nagat Amin, over al zijn concerten van het afgeopen jaar. Hij heeft 25 jaar in zweden gewoont. Op de achtergrond links op de bank, onze sympathieke chauffer.

Er werd flink gerepeteerd op de instrumenten. Hier een pianist die geweldig mooi speelde.

 De pianist.