het lied..

Het is 03.30 uur, midden in de nacht, alles is stil, geen auto raast meer door de straten van Suleymanya. Straks zal de oproep tot gebed weer te horen zijn en zullen de vele stemmen via alle minaretten weer te horen zijn. Iedere stem roept een andere gebed. Na een paar minuten zal het dan weer stil zijn totdat de eerste haan hier in de omgeving de dageraad aankondigt. Het is een ritueel van geluiden.

De laatste dag van onze werk-vakantie is in aantocht, maar we gaan nog even door tot het laatste uur van de klok ons maant te vertrekken. Tot die tijd genieten we van elk moment, van elk gebaar en van iedere uitnodiging uit het onbekende. Vele deuren zijn opengegaan, veel harten van dit prachtige volk hebben zich uitgesproken en hun wensen kenbaar gemaakt. Stemmen van jongeren hebben hun verborgen verlangens verteld. Jonge mensen kijken reikhalzend uit naar een nieuwe tijd waarin handen naar elkaar reiken en grenzen vervagen naar een grauw verleden. Wijze ouderen hebben zich uitgesproken dat de jeugd moet bloeien. " Het zijn de bloemen van de toekomst" .

Een melodie begint in deze donkere nacht zijn eerste fragiele tonen te luister te leggen aan iedereen die dit horen 'kan'. Het is het lied van wensen, dat in kleine huisjes gaat, dat door de straten gaat en zachtjes over bergen en zeeën waait. Het is het lied van verlangen, dat zachtjes fluistert en niet meer weg zal gaan.

Luister even mee..
In de bergen klinkt het getokkel van een gitaar. Een jong meisje oefent hard...op wat komen gaat.
Haar droom stijgt op....
Een jongen pakt zijn viool en speelt met passie klassiek...zijn droomt stijgt op.
Een groepje dansers, maakt nieuwe pasjes....hun droom stijgt op..
Wijze volwassenen, openen wijd de deuren voor hun jongeren ....hun droom stijgt op.

Het lied van verlangen zingt mooier en verder dan ooit.

In een laaggelegen land horen de mensen dit lied en zij neuriën zachtjes mee.
Dan begint het orkest met het stemmen van de instrumenten,
en dan:.... gaat het doek open....

de scrubs..

rose-wit

Ze zijn hier overlal te koop, de douche-scrubs.
Dit zijn washandjes die zorgen voor een goede bloedsomloop. De Koerden zijn er dol op. Het zijn doekjes, gebreid in een ovale vorm waarin een blokje zeep gestopt kan worden. Ze hebben aan beide kanten 2 lussen waarmee iemand ook heerlijk zijn rug en hele lijf kan scrubben. Ze worden op houten breipennen gebreid nadat het garen (2 woldraadjes en 2 gewone draadjes) door klosjes gesponnen zijn. Het duurt een ruime tijd voordat de scrub is gebreid. Veel vrouwen in Koerdistan breien deze doekjes zaodat ze een beetje inkomen hebben. De originele doekjes zijn behoorlijk hard maar er is ook gedacht aan de zachte huid. Deze scrubs zijn lekker zacht en kunnen gevuld worden met een Arabisch blokje zeep. Ik neem ze graag mee voor mijn lieve collega's en lieve bekenden. Ze zijn er in het wit-blauw,

De breipennen van een speciaal soort wilgenboom

links de klosjes om garen te spinnen, rech in beeld: de (harde) scrubs van wol.

wit-rose, wit-geel en wit-lichtgroen. Voor diegenen die mij doorgeven welke kleur ze willen hebben, zal ik er graag een meenemen, uiteraard met een overheerlijk Arabisch zeepje. Laat me maar even weten...

een van de theaters voor ons in 2012

Slaan op de trom, prachtig mooi

De rondleiding met Abbas, de baas van Kunst en Cultuur

De militairen zijn steeds vriendelijker

Ibrahim, de organisator van vandaag....op z'n mooist

 beveiliging

kleurrijk

Abbas en de TV en de grappige cameraman.

alle meisjes zijn op z'n mooist

mooi he?

publiek in afwachting

nog even alles controleren

de mengpanelen

culturele muziek

stundenten van het concervatorium dansen een act. Ik vond het ontzettend mooi....

Zonder woorden...

De avond in Suleymanya is gezellig, overal staan eet-tentjes, De koerden houden van lekker en veel eten. We lopen de straten door en nemen ook de donkere steegjes want het avondtheater is ergens in het donker. We lopen langs groepjes Koerdische mannen die met elkaar aan het praten zijn over de dingen van alledag. We lopen steeds verder en we komen uit bij een oud gebouw met roestige blauw- metalen deurtjes. Het is de bedoeling dat we daar aankloppen. Er wordt opengedaan door een vriendelijke jongeman, hij draagt westerse kleding en hij eehft een gebreid mutsje op. Hij heeft lang haar en oogt erg modern. We worden binnengelaten en we moeten ons bukken om door het deurtje naar binnen te kunnen gaan. We zien een houten overkapping waaronder allemaal mensen op de grond zitten. Ze wachten op de voorstelling. Tegenover hen is het podium, een oud verlaten huisje, het ziet eruit als een oude burcht, wat in de spotlights in gezet. De voorstelling begint en we kunnen ook gaan zitten. De Koerden zien dat ik een buitenlandse gast ben en ik krijg meteen een dekentje op de grond gelegd om op te gaan zitten. Het is een voostelling van twee jonge acteurs, een man en een vrouw. Ze spelen het dagelijkse leven waarin verveling is toegeslagen en hun nieuwsgieringheid naar de buitenwereld is toegenomen. Geen TV, geen computers, geen kennismakingen met andere culturen maakt hen eenzaam. Ze willen meer. De jeugd wil leven. Het stuk speelt zich af zoals de werkelijkheid schetst. Op zoek naar moderniteit en volop in het leven te mogen staan, is hun grootste passie geworden. De tijden van binnen zitten en thee drinken is niet meer alles wat het leven te bieden heeft. Ze geven alles in hun act weer, hoe ze dromen en hoe ze maar niet verder komen. Ze zijn modern en intelligent. Het is een verdrietig stuk, wat je behoorlijk tot nadenken zet. Ze komen met elkaar in discussie, en de vrouw laat daarbij bijna het leven door de frustraties van haar man. Hij verdrinkt haar bijna in de waterpoel voor het huis, erg wreed om te zien. Maar ze houden van elkaar en zoeken, en vinden elkaar weer terug in het verder dromen van wat hen voor de toekomst rest: Er staat hen niets anders te doen, dan plannen te maken over het anders inrichten van het huis, verder komen ze niet. Dan valt het doek. Veelzeggend...
Het was goed om te zien. De realiteit van de Koerdische jeugd, gefrustreerd in hun isolement, gepassioneerd voor de kunst waarin ze zich kunnen uiten. Als een vulkaan die wil uitbreken. Een stuk met hartstocht gespeeld. Door mij niet te verstaan, maar wel te begrijpen, omdat de kunst, de act, geen taal behoeft....het spreekt zonder woorden....

even en paar foto's

De Koerden kijken uit naar de Hollanders

Het is alweer 2 dagen geleden dat we met privechauffeur door de stad geleid werden en met meerdere directies hebben gesproken om een groot feest in Suleymanya op te starten. Het werd beklonken met warm brood met sesamzaad en zoete thee. Begin deze maand waren meerdere landen op bezoek geweest om cultuurdansen te laten zien. Amerika, Duitsland, Brazilie en nog veel meer landen. Nederland was helaas niet van de partij. We hebben onze ideen uitgelegd, wie onze groep is in Nederland is en wat de kwaliteiten zijn. Marjon, Walter, Marel, Willy, Ineke, Corinne, Rob en wij. Ze waren enthousiast en gaan met ons gezamelijk dit grote feest, mbt jongeren en kunst en cultuur, beginnen.

vlnr: Ibrahim (media) Julie-Amin, Newroz (directie activiteiten), Sabbah (Programma maker), Mhammed (dagblad)

Daarna hebben we met verschillende afdelingen gesproken .We zijn begonnen met de afdelingen: acteurs, daarna met kunst en ruimtelijke vormgeving, en daarna met de directie van de muziek, Dhr Nagat Amin. (zie foto)

 Nagat Amin, over al zijn concerten van het afgeopen jaar. Hij heeft 25 jaar in zweden gewoont. Op de achtergrond links op de bank, onze sympathieke chauffer.

Er werd flink gerepeteerd op de instrumenten. Hier een pianist die geweldig mooi speelde.

 De pianist.

To do....

Vanmorgen gingen we naar Abbas, de General Manager van kunst en cultuur. Eerst kwamen we in meerdere kantoortjes, alles en beetje bombastisch ingericht. Abbas, een grijze man, alert in het observeren van zijn omgeving en de mensen. Tijdens ons gesprek kwam zijn chauffeur Wahab en de filmmaker Pschtiwan art and Production bij ons gesprek zitten. Deze filmmaker heeft ook meegedaan in Cannes zowel Documentaires als  films. We leggen alles uit, intussen worden we meermaals gestoord door mensen die een handtekening van Abbas willen hebben. We laten het allemaal gebeuren. Morgen om 18.00 uur gaan we naar het optreden van “We hebben geen tijd voor zingen”  het is een toneelspel. We gaan kijken en zullen de diepere gedachte ervan ontdekken.

We hebben ons plan helemaal aan hem uitgelegd, met allerlei materiaal voorzien en we zijn meer dan 3 uur met elkaar in gesprek geweest. We hebben ook de veiligheid besproken voor onze Nederlandse deelnemers.  Abbas verzekert ons: er is geen gevaar voor internationale groepen. We zitten in de groene zone. Oke, maar ondanks dat, willen we toch dat de Nederlanders beveiligd worden. Ook dat komt goed. Er zal voor de gasten gezorgd worden. De politiemacht zal op de been zijn als we er zijn. Er is geen gevaar voor de buitenlandse  toeristen.  We komen tot de eerste compromissen. Morgen krijgen we een eigen chauffeur. Hij zal ons naar alle theaters  en buitenlucht theaters brengen. Daar gaan we de veiligheidvoorschriften in kaart brengen. We krijgen veel te zien. We zijn ook uitgenodigd voor enkele optredens en nu al volgeboekt in onze agenda tot de achttiende november. Druk, druk, druk, maar zo ontzettend boeiend. Er is veel informatie te verwerken, veel om over na te denken, maar ook heel erg leerzaam.
Morgen gaan we  verder met de plannen die ‘over en weer’ enorm gewaardeerd worden. We worden gastvrij ontvangen, overal gaan duren open. De Hollanders zijn meer dan welkom en dat is de eigenschap die de Koerden volop bezitten. Gastvrij. Morgenavond gaan we naar Burhan. Hij is de manager van Gallery Rand, Kunst en Cultuur in dit land. In dit geval is zijn expertise: theaters. We laten ons verrassen en gaan er voor.

Duim voor ons en voor alle Nederlanders die mee gaan in Maart 2012

Duizend en een nacht

We vlogen vannacht om 02.30 uur het Noord Irakeese luchtruim binnen. Onder een heldere hemel werd de landing ingezet. De groenwitte Lufthansa Boeing liet zich langzaam zakken.
De Europeese Koerden werden stil. Velen van hen komen even op bezoek bij familie, om adem te halen, even weg uit de vele structuren uit Europa, maar sommigen hebben het dit leven achter zich gelaten om weer voorgoed terug te keren naar hun ' homeland'. Ze keken uit de kleine vliegtuigraampjes.... sommigen drukten hun gezicht tegen het raampje en lieten zich volledig betoveren. Het gonsde 'onhoorbaar'  maar voelbaar door de ruimte:..."Thuis..."
Hun ogen spraken zichtbaar een verlangen uit. Een Koerdin zei me, in het Duits, trots en voldaan: 'Dit is mijn land'. Ik begrijp het, dit land is bijzonder, de mensen, de taal de cultuur. Ik ben er lang genoeg geweest om te ervaren wat dit betekent. Ik heb de gastvijheid en de eigen'aardigheden' van dit prachtige volk leren kennen. Er is helaas geen stuctuur, geen plan, er wordt niet vooruit gekeken. Dat mis ik enorm, maar daarintegen gebeuren er de meest bijzondere gebeurtenissen, ongekunsteld en puur.
Ik ben de enige blonde vrouw in dit hele vliegtuig maar net zo geboeid geraakt door het schouwspel wat zich onder ons voltrekt: Miljoenen oranje gloeiende lichtjes en witte TL lichtjes, maken dit landschap als een grote kristallen deken in de gitzwarte nacht. Ergens daar..., in dat glinsterende kristal wacht Dajaa, hun moeder, en hun hele familie op de stille reizigers. De familie is de herberg die altijd blijft roepen vanuit de bergen, ook in Europa is deze roep altijd hoorbaar. Ze gaat nooit weg. En nu zijn ze heel dicht bij elkaar. Nog even...
Ik ben gelukkig voor hen die bij elke hartklopping dichterbij hun Kurdistan komen. Het zou een eindeloos mooi verhaal kunnen zijn uit ' duizend en een nacht'.
Als we geland zijn, horen we aan alle kanten verschillende ringtones, en het gaat steed 'choni', (hoe gaat het?) en basch basch (goed, goed). Familieleden halen de passagiers op, eerst een hartelijke groet, er wordt geknuffeld en gelachen en langzaam maar zeker verdwijnen de druk pratende gestalten in het donker, naar hun eigen warme huis. Ook wij worden opgehaald. Om 03.30 staat Mhammed op ons te wachten. Europese kleding aan en een Arabische hoofdoek om zijn hoofd en hard gebruinde gezicht geslingerd. De zomer van 50C heeft zijn gelaat zichtbaar verhard, maar de hartelijke lach en de goede humor zijn onveranderd. Het is fijn weer in de armen van de oudste broer vallen. Deze harde man, met een mentaliteit die nooit oud wordt, die geen acceptatie duldt voor 'oud worden', en onvermoeibaar doorwerkt. Ik vind hem bijna Arabisch, de foto laat zien waarom.

Met een gangetje van 120 km denderen we over de slecht ge-asvalteerde weg. Na een half uurtje komen we aan, en daar staat ze ....buiten... in het donker.... Dajaa.....
wachtend op haar zoon....op mij.

We vliegen elkaar om de nek, maar ik moet voorzichtig zijn, haar lichaam is klein en broos, maar haar karakter: wilskrachtig, nooit aflatend, zij is het kloppende hart van de hele familie.
De hele familie volgt. Allemaal zijn ze midden in de nacht opgestaan om ons te ontvangen, we gaan naar binnen
Nu kunnen we weer verder met de onverwachte dingen die komen gaan.
We beginnen nu aan ons eigen sprookje, van duizend en een nacht...

Suleymanya...here we come..

Ik kijk omhoog naar de stralendblauwe lucht waarbij de zon nog vurig schijnt op deze november dag. Een strakke witte streep trekt een kristallen lijn in het blauwe schouwspel. Een vliegtuig is onderweg. Vol met mensen onderwerweg, ver uit ons gezichtsveld, maar het voltrekt zich toch pal boven ons.
Nog een paar dagen en dan zullen de motoren van Hellas Olympia hun motoren weer vroeg in de ochtend starten.
artikel volgt zsm

Klein Lichtlied

Klein Lichtlied.

Ik kreeg vier dagen geleden een groepsmail met daarin een oproep om een kaarsje te branden voor alle mensen die met kanker te maken hebben/gehad. Opdat zij in herinnering zouden blijven. Het mailtje kwam van Dinie, een vrouw die mij zeer dierbaar is. Vanavond heb ik hier tijd voor genomen, het was laat op de avond,

maar heel bewust… om stil te staan… bij het leven…. bij de ander…. bij mezelf….

Ik ben op zoek gegaan naar een kaars, maar daar was in de omliggende winkels niet aan te komen. Op een gegeven moment kwam er een doosje uit een keukenlade aangereikt met half gesmolten verjaardagskaarsjes. De vraag was, of die goed waren.

Ja, deze waren goed….het ging mij immers om het licht van de vlam.

Ik opende het doosje en zag één kronkelig gekleurd geheel waarin nog 3 kaarsjes ongedeerd waren gebleven. Ik koos de rode eruit. Er was nergens een standaard voor dit kleine kaarsje voorhanden. Daarom legde ik mijn halsketting op de betonnen rand van het dakterras om het kaarsje daarin zijn plaats kunnen geven. De halve maan scheen op de achtergrond, het teken dat het over een paar dagen volle maan is en dat we dan weer in Nederland zullen zijn.

Ik stak het kaarsje aan….. en toen gebeurde het....

Vier dagen te laat vanaf de oproep…. begon het kleine rode kaarsje in zijn eentje in de grote donkere nacht, vanuit het Midden Oosten, haar kleine Lichtlied te zingen…..het was oneindig mooi om haar even te zien branden..

                                Voor al diegenen, die in herinnering mogen blijven.

Judit..geheel onverwachts...

Gisterenavond hebben we een modern restaurant gevonden waar ook vrouwen naart oe gaan. Eerst wordt je aangeboden om op de afdeling  'gezinnen' te gaan zitten, maar als je aangeeft dat je toch graag op het balkon met uitzicht "straat "wilt zitten, dan krijg je ook een mooie plek. We hebben er lekker gegeten en natuurlijk ontbrak een echt Hollands biertje en de waterpijp met aroma "appel" niet. En dat in deze stad...heel bijzonder.
Maar het lot speelde nog verder....
Ik had in mijn planning opgenomen dat ik morgen Judit Neurink wilde gaan bellen om een afspraak maken en te praten over haar werk als journaliste van Trouw, maar ook hoe ze de nieuwe journalisten in Noord Irak opleidt. Ze woont inmiddels in deze grote stad. Ze heeft dit zelf opgezet en heeft de nodige ervaring over dit land en zijn inwoners. Ze is director van het IMCK (Independent Media Center Kurdistan). Daarnaast heeft ook 2 boeken uitgegeven. "De bange stad" een waargebeurd verhaal over vluchtelingen uit Bagdad en het boek "Mijn Iraakse famile", een boek als je meer wilt weten over Irak en zijn inwoners.
Ik zou een keer bij haar op bezoek gaan en dan zouden we verder praten, ook over de uitgifte van mijn eigen boek. We hadden onze telefoonnummers uitgewisseld en zouden dan wel een afspraak maken.

Judit

Maar het vreemde toeval wilde dat ze vlak langs ons heen liep met nog 2 andere mensen. Ze ging maar een paar meter verder zitten. Dit was vreemd...Ik ken Judit van gezicht via foto's op google en via haar boek, maar zij mij nog niet. Ze gingen rustig zitten en bestelden wat te eten. Dit wilde ik natuurlijk niet verstoren  door te zeggen.."Hallo, hier ben ik dan", maar ik wilde ook niet doen alsof ik haar niet kende. Uiteindelijk zaten we toch vlak bij elkaar en het is van zelfsprekend dat je als Nederlanders tussen allemaal Koerden, elkaar wel opvalt door de taal. Amin en ik hebben het opgelost door een drankje voor hun te bestellen en een smsje erbij te doen. Dit werd heel spontaan opgevat. We hebben even kort met elkaar gesproken want wij wilden hun afspraak niet verstoren. Vandaag ga ik haar bellen en hoop dat we nog een beetje tijd kunnen vinden om even uitgedreider met elkaar in gesprek te kunnen gaan over werken en wonen in Noord Irak.
Wil je meer over Judit en haar werk weten?
Director Judit Neurink IMCK (Independent media center Kurdistan)

De dichter is naar me toe gekomen...

Foto's volgen nog.
Ik was in gesprek met een medewerker van een drukkerij. Zijn naam is Ali. Ik heb met hem afgesproken dat ik graag een keer na de middag kom kijken naar de machines die ze daar gebruiken. Ik kom zelf uit een drukkersfamilie en heb grote affiniteit met machines. Ze hebben daar de Heidelberg drukmachines en die wil ik heel graag aan het werk zien en vooral horen want het zijn echte krachtpatsers. Er worden bij Ali boeken gedrukt en ook gebonden. Deze kans wil ik me niet voorbij laten gaan. We hebben nog maar een paar dagen de tijd om het e.e.a. te kunnen doen. Terwijl we in gesprek waren vertelde Amin over mijn passie voor de foto van de dichter Bekas, en het toeval wilde dat Ali nog 2 nieuwe Engelstalige boeken van hem had liggen. Normaal zou je zo'n treffer niet krijgen, maar af en toe speelt een beetje geluk ook mee. Ik heb gekregen en inmiddels gelezen.... "The secret diary of a rose" en "butterfly valley".....
De foto's van de drukkerij volgen nog..

een dagje bazaar....

Ik wilde graag een krantje kopen of een boek, het maakte niet zoveel uit, maar ik wilde even wat info verwerken. Info, zoals ik in Nederland gewend en zoals tletekst, een krantje en continue nieuws had ik al gemist vanaf het moment dat we in het vliegruig stapten. We kregen daar geen krantje zoals we gewend waren. We kwamen terecht in een mannenbibliotheek. Hier werden tegelijkertijd thee gedronken en bordspelletjes gespeeld. Er werd niet vreemd opgegeken dat ik als enige vrouw binnenkwam. Er werd gewoon vriendelijk gegroet en waarschijnlijk zet het modernisme zich hier gewoon door. Aan alle muren hingen schilderijen van schrijvers en bijzondere personen. In een kleine zijruimte, een soort van klein kamertje, was de boekenverkoop. Vwb mijn krantje of extra boek, was het "helaas" want hier wordt alles in het Koerdisch geschreven en die taal ben ik nog niet voldoende machtig. Ook geen Engelse literatuur dus: gewoon verder fotograferen en in Nederland weer verder lezen.

We hadden een lekker kopje zoete thee gedronken en ik kreeg een rondleiding langs alle foto's en schilderijen. Ëén foto intrigeerde me en ik wilde deze vastleggen. Waarom? Een charismatische man waar ik meer van wilde weten. Hij zou een dichter zijn, maar er was geen literatuur voorhanden. Zijn naam: Bekas.

Vorgie week las ik een blog over een paar Nederlandse jongedames die verliefd waren geworden op de bazaar. Op de fonkelende led-lampjes, de geuren, de kleuren en de smaken.

Ik weet niet in welk gedeelte ze verliefd zijn geworden, maar dat moet vast de stoffenafdeling zijn geweest, want die is erg mooi.

Ik wilde alle afdelingen zien, inclusief de handarbeiders, naaiateliers, schoenpoetsers, schoenmakers, slachters, goudwinkels.. etc etc. Maar ik kan je vertellen dat het er niet altijd even lekker geurt, kleurt en smaakt, is normaal.

Buiten op de markt zie je veel taferelen die we in Nederland niet zien. Daar hebben we onze voorschriften en wetten voor. Hier ligt het anders. Buiten op straat zitten arbeiders te wachten met een eigen machine. Als hij geluk heeft wordt hij die dag opgehaald voor een klus, anders gaat de dag met wachten voorbij. Rijen met taxi's staan te wachten op een passagier. Ook dan betekent het, werken...of zonder werk savonds weer naar huis.

Kalkoenen liggen vastgebonden aan hun poten 'alsof ze dood zijn'  op de grond. Sommigen zijn met meerderen aan elkaar vastgebonden. Ze liggen daar, voor het geval je die kalkoen s'avonds wilt eten, en dan wordt deze, waar je bijstaat, op de tegelvloer voor je geslacht. Als je dan door zo'n hele straat vol met vastgebonden gevogelte loopt en je ziet ondertussen hanengevechten en zo'n 30 kanaries in 1 kooi, of zoals bijgevoegde foto, gekleurde kuikens, dan is het gevoel van

                                           ........verliefd worden, voor mij, wel heel even ver weg......

druk...

kippen..

Een van de vele smederijen. Het is vaak een klein ruimte waarin wordt gewerkt. De oven zorgt voor een flinke hitte. Hier wordt ontzettend hard gewerkt. De mannen slaan om de beurt met grote kracht op het gloeiende metaal. Ze zien er afgemat en moe uit. Als deze mannen s ávonds op de bank in slaap vallen, dan kan ik me dat echt voorstellen, het is enorm zwaar.

Het ruikt er sterk naar metaal. Ik heb de sluitertijd van het fototoestel op de sportstand gezet, maar de mannen slaan zo snel, dat zelfs dat plaatje niet 'bevroren' kan worden.

Het reslutaat vind in echter wel erg mooi.

De zeisen, als ze klaar zijn.

Mooi kleurenspel...

Ik dacht dat ik duizelig werd, maar het is echt duizelingwekkend als je deze theezetters goed bekijkt. Als je de mogelijkheid hebt om dit plaatje te vergroten, dan begrijp je waarom ik me zo draaierig voelde.

Dit millimeter dunne brood wordt in een paar tellen gebakken in een gloeiend heten oven. We eten dit dagelijks, bij het ontbijt, maar ook bij de rijst. Het is heel erg lekker en het verveelt nooit...

Hier zie je hoe het gemaakt wordt. Het deeg wordt als een pizza in de lucht geslingerd, op een rond kussentje gelegd en op de wand van de ovenwand gemikt. Na een paar seconden begint het brood bruin te worden en vormen er zich luchtbelletjes. Ze zijn dan klaar en worden er met een speciale tang uitgehaald.  Echt een kunstwerk wat deze mensen doen. Ook daar is bloedheet en de mannen zweten enorm. Ik kon niet dichterbij komen met de camera omdat voor mij de hitte te groot was.

De trotse eigenaar, en de 2 medewerkers, één voor het bereiden van de broden, de ander voor het uithalen van de broden en op de kar gooien.

Ik zal dit soort broden een keer meenemen naar mijn werk voor mijn collega's want ik heb in Duitsland ook een adresje waar deze dagelijks vers gebakken worden. Heerlijk.

Eet smakelijk..