De avond in Suleymanya is gezellig, overal staan eet-tentjes, De koerden houden van lekker en veel eten. We lopen de straten door en nemen ook de donkere steegjes want het avondtheater is ergens in het donker. We lopen langs groepjes Koerdische mannen die met elkaar aan het praten zijn over de dingen van alledag. We lopen steeds verder en we komen uit bij een oud gebouw met roestige blauw- metalen deurtjes. Het is de bedoeling dat we daar aankloppen. Er wordt opengedaan door een vriendelijke jongeman, hij draagt westerse kleding en hij eehft een gebreid mutsje op. Hij heeft lang haar en oogt erg modern. We worden binnengelaten en we moeten ons bukken om door het deurtje naar binnen te kunnen gaan. We zien een houten overkapping waaronder allemaal mensen op de grond zitten. Ze wachten op de voorstelling. Tegenover hen is het podium, een oud verlaten huisje, het ziet eruit als een oude burcht, wat in de spotlights in gezet. De voorstelling begint en we kunnen ook gaan zitten. De Koerden zien dat ik een buitenlandse gast ben en ik krijg meteen een dekentje op de grond gelegd om op te gaan zitten. Het is een voostelling van twee jonge acteurs, een man en een vrouw. Ze spelen het dagelijkse leven waarin verveling is toegeslagen en hun nieuwsgieringheid naar de buitenwereld is toegenomen. Geen TV, geen computers, geen kennismakingen met andere culturen maakt hen eenzaam. Ze willen meer. De jeugd wil leven. Het stuk speelt zich af zoals de werkelijkheid schetst. Op zoek naar moderniteit en volop in het leven te mogen staan, is hun grootste passie geworden. De tijden van binnen zitten en thee drinken is niet meer alles wat het leven te bieden heeft. Ze geven alles in hun act weer, hoe ze dromen en hoe ze maar niet verder komen. Ze zijn modern en intelligent. Het is een verdrietig stuk, wat je behoorlijk tot nadenken zet. Ze komen met elkaar in discussie, en de vrouw laat daarbij bijna het leven door de frustraties van haar man. Hij verdrinkt haar bijna in de waterpoel voor het huis, erg wreed om te zien. Maar ze houden van elkaar en zoeken, en vinden elkaar weer terug in het verder dromen van wat hen voor de toekomst rest: Er staat hen niets anders te doen, dan plannen te maken over het anders inrichten van het huis, verder komen ze niet. Dan valt het doek. Veelzeggend...
Het was goed om te zien. De realiteit van de Koerdische jeugd, gefrustreerd in hun isolement, gepassioneerd voor de kunst waarin ze zich kunnen uiten. Als een vulkaan die wil uitbreken. Een stuk met hartstocht gespeeld. Door mij niet te verstaan, maar wel te begrijpen, omdat de kunst, de act, geen taal behoeft....het spreekt zonder woorden....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten