het lied..

Het is 03.30 uur, midden in de nacht, alles is stil, geen auto raast meer door de straten van Suleymanya. Straks zal de oproep tot gebed weer te horen zijn en zullen de vele stemmen via alle minaretten weer te horen zijn. Iedere stem roept een andere gebed. Na een paar minuten zal het dan weer stil zijn totdat de eerste haan hier in de omgeving de dageraad aankondigt. Het is een ritueel van geluiden.

De laatste dag van onze werk-vakantie is in aantocht, maar we gaan nog even door tot het laatste uur van de klok ons maant te vertrekken. Tot die tijd genieten we van elk moment, van elk gebaar en van iedere uitnodiging uit het onbekende. Vele deuren zijn opengegaan, veel harten van dit prachtige volk hebben zich uitgesproken en hun wensen kenbaar gemaakt. Stemmen van jongeren hebben hun verborgen verlangens verteld. Jonge mensen kijken reikhalzend uit naar een nieuwe tijd waarin handen naar elkaar reiken en grenzen vervagen naar een grauw verleden. Wijze ouderen hebben zich uitgesproken dat de jeugd moet bloeien. " Het zijn de bloemen van de toekomst" .

Een melodie begint in deze donkere nacht zijn eerste fragiele tonen te luister te leggen aan iedereen die dit horen 'kan'. Het is het lied van wensen, dat in kleine huisjes gaat, dat door de straten gaat en zachtjes over bergen en zeeën waait. Het is het lied van verlangen, dat zachtjes fluistert en niet meer weg zal gaan.

Luister even mee..
In de bergen klinkt het getokkel van een gitaar. Een jong meisje oefent hard...op wat komen gaat.
Haar droom stijgt op....
Een jongen pakt zijn viool en speelt met passie klassiek...zijn droomt stijgt op.
Een groepje dansers, maakt nieuwe pasjes....hun droom stijgt op..
Wijze volwassenen, openen wijd de deuren voor hun jongeren ....hun droom stijgt op.

Het lied van verlangen zingt mooier en verder dan ooit.

In een laaggelegen land horen de mensen dit lied en zij neuriën zachtjes mee.
Dan begint het orkest met het stemmen van de instrumenten,
en dan:.... gaat het doek open....