een roos van de zieke.....

Op 30 april is mijn zusje jarig. Dit vieren we door deze dag speciaal te maken omdat ze niet meer leeft. Afgelopen week zijn we bij een kinderloos ouder echtpaar geweest om 'hallo' te zeggen. Dit hallo had heel veel diepgang. Het echtpaar leeft in een bijzonder huisje. Het is een bijgebouwtje van een school waaraan ook een schoolpleintje grenst. Het lage huisje bestaat uit 2 kleine ruimtes opgebouwd uit natuursteen. Ze zijn door veel mensen verstoten omdat dit woonhuis niet goed is voor velen om binnen te treden. De man is ziek, zijn bloed is stropering en zijn hart begint te falen.  Zijn vrouw kan het werk wat ze vroeger deed allang niet meer doen. Hij kucht en zucht maar probeert het niet op te laten vallen.

Ze boden ons eten en drinken aan. We aten dun brood en datgene wat voorradig was: smeerkaas en zoete thee. Het was gezellig en ik voelde me goed bij hen. Mijn voeten waren kapot gelopen door de lange tocht door de hete stad en er werd al snel een stenen krukje voor me klaargezet in de wc ruimte waar ik mijn voeten onder koud stromend water, mocht laten verwennen. Het was hetzelfde water wat ons afgelopen week zo ernstig ziek had gemaakt, maar nu stroomde het verkoelend en helend over mijn voeten. s'Avonds liepen we met een zaklantaarn in het donker naar het tuintje wat hij had aangelegd op goedkeuring van de school. Het was een smalle langgerekte tuin en het leek tussen de hoge muren van de school op een soort van kasteeltuintje. Roosjes, olijven, sinaasappeltjes.... hij heeft het allemaal zelf gekweekt. We keken naar de sterrenhemel. Kuchend plukte hij een rood roosje voor me die ik s'middags gefotografeerd had. Een roos die nog echt geurt. Ik was onder de indruk van deze moedige mensen. We liepen terug naar binnen. De oude vrouw zette een straalkacheltje aan want het werd al snel koud. We begonnen over zijn ziekte te praten en hij liet een receptje zien. Het was voorgeschreven door een arts....een paar maanden geleden.... kosten voor hun: heel veel euro's per maand. Het briefje werd weer zorgvuldig opgeborgen in de kast, maar Amin heeft het meegenomen.We gaan zaterdag terug naar deze lieve mensen omdat mijn zusje dan jarig is en ik dat heel speciaal wil vieren. We nemen een paar doosjes medicijnen mee en gaan daar s'avonds lekker eten en slapen. Het kinderloos echtpaar zal er op een dag niet meer zijn, en de rozenboompjes zullen verdwijnen maar wij hebben samen met hun een avondje naar de sterrenhemel en het kasteeltuintje kunnen kijken.